Choroba wieńcowa

Określenie choroba wieńcowa serca odnosi się zarówno do stanu mięśnia sercowego jak i stanu naczyń krwionośnych (zwanych tętnicami wieńcowymi), którymi krew i tlen są dostarczane do serca.
Główną przyczyną choroby wieńcowej jest miażdżyca , to znaczy stanem, w którym
cholesterol oraz tłuszcze odkładają się w ścianach tętnic tworząc blaszkę miażdżycową (podobnie jak kamień w rurach hydraulicznych).

Gdy zwężone lub obkurczone tętnice nie mogą dostarczyć wystarczającej ilości tlenu do serca, powoduje to ból i dolegliwości w klatce piersiowej, nazywane bólem wieńcowym. Ból wieńcowy najczęściej pojawia się wtedy, gdy serce potrzebuje więcej tlenu, niż można mu dostarczyć przez zwężone tętnice, np. w czasie wysiłku lub napięcia emocjonalnego.

Choroba wieńcowa serca zazwyczaj rozwija się stopniowo i daje objawy dopiero po pewnym czasie. Przez wiele lat, nawet w zaawansowanym stadium, może być bezobjawowa.